«Ποιος γυρίζει να δει τον ταλαίπωρο μέσα σε τούτη τη βρόμα;» – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ της Κυριακής

Κάντε μια επίσκεψη στα νοσοκομεία. Δείτε ποιοι περιμένουν στις ουρές. Δείτε πώς μιλά το προσωπικό, ιατρικό και παραϊατρικό, στους καλοντυμένους και πώς στους ρακένδυτους και τους ηλικιωμένους. Πηγαίνετε στις πρώτες βοήθειες, εκεί που σπαράζουν καρδιές για τον άρρωστο που σβήνει, και αντιληφθείτε πως φοβούνται οι οικείοι να ρωτήσουν πότε θα κατέβει ο ιατρός της αναγκαίας ειδικότητας να τον δει. Δείτε και από την πίσω πόρτα ποιοι μπαίνουν και εξυπηρετούνται πάραυτα. Ύστερα πηγαίνετε σε μια δημόσια υπηρεσία να δείτε πώς εξυπηρετείται ο κόσμος. Δείτε πού σταματούν για χειραψίες οι βουλευτές και άλλοι αξιωματούχοι. Ντρέπομαι και μόνο που σκέφτομαι πως η ανθρωπιά σε τούτο τον τόπο έχει χαθεί. Αν είσαι φτωχός, ανάπηρος, αν δεν έχεις στον ήλιο μοίρα, δεν γυρίζει κανείς να σε δει. Αν είσαι έτοιμος να πέσεις, θα σε σπρώξουν για να βεβαιωθούν. Μακάρι να επρόκειτο για υπερβολές. Δεν είναι. Το χρήμα κάνει τον άνθρωπο. Η ευμάρεια, το επίθετο. Είσαι ο τάδε, έχει καλώς, είσαι ο κανένας, έτσι σε αντιμετωπίζουν. Διάβαζα ένα επιστημονικό πείραμα όπου ένας κύριος κουστουμαρισμένος διασταύρωνε σε διάβαση πεζών με φωτοεπισήμανση ενόσω ήταν κόκκινο. Το πείραμα έδειξε ότι τον ακολούθησαν πολλοί. Την ίδια ώρα, όταν έπραττε το ίδιο ένας ντυμένος ζητιάνος, μόνο ένας σκύλος τον ακολούθησε. Έτσι και εμείς. Δυστυχώς όχι μόνο στις διαβάσεις. Θα ανέμενε κανείς ότι κάποια στιγμή με όλα όσα περάσαμε το ανάλγητο κράτος θα φρόντιζε για όλους τους δυσπραγούντες και τους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται με την υγεία τους, και δη τους ανάπηρους και γενικά ανήμπορους. Φευ! Μόνο όταν κάποιος από τους προύχοντες ξεπέσει αντιλαμβάνεται το γεγονός. Μόνο όταν αρρωστήσει αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικό είναι να παλεύεις για τη ζωή σου. Ακόμα και έτσι όμως, αυτοί μεταβαίνουν για θεραπείες στο εξωτερικό. Σιγά μην περιμένουν ουρές. Κρίμα που δεν πιέσαμε τον Πρόεδρο όταν επέστρεφε ταλαιπωρημένος από την Αμερική όπου υπεβλήθη σε εγχείρηση καρδιάς να κάνει πράξη τα όσα είπε όντας άρρωστος. Διότι μετά ξεχάστηκαν οι υποσχέσεις του. Για τους απλούς ανθρώπους. Αυτούς των οποίων η ζωή δεν βαραίνει όσο οι τσέπες των εχόντων. Ντρέπομαι…
 

«Άλλους αρρωστά η εξουσία και άλλοι πληρώνουν τα ακριβά τους φάρμακα» – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ της Κυριακής

Κάνω υπομονή όπως και οι υπόλοιποι πολίτες τούτου του τόπου να δω μέχρι που θα πάει τούτη η κόντρα των θεσμών, των προσώπων που τους υπηρετούν καλύτερα και που δεν αφορά μόνο το τελευταίο επεισόδιο με τον Συνεργατισμό. Πληρώνουμε Πρόεδρο, Υπουργούς, ανεξάρτητους αξιωματούχους, βουλευτές και τόσους άλλους για να αποφασίζουν οι μεν και να ελέγχουν οι δε, έτσι ώστε εμείς να κοιμόμαστε ήσυχοι ότι μέσα από μια υγιή διαδικασία είναι το δικό μας συμφέρον που εξυπηρετείται. Φευ! Έχουμε φτάσει στο σημείο για κάθε απόφαση που λαμβάνεται, για κάθε αντιπαράθεση που προκύπτει, για κάθε σκάνδαλο που δημοσιοποιείται να είμαστε καχύποπτοι ότι κάτι κρύβεται από πίσω. Ο Συνεργατισμός είναι το τελευταίο παράδειγμα. Ποιοι θέλουν να μην ελέγχεται και γιατί, αλλά και από την άλλη γιατί τόση σπουδή να ελεγχθεί; Μας έβαλαν σε μια τέτοια διαδικασία οι εκλελεγμένοι και οι διορισμένοι τους  (κυβέρνηση, Βουλή αλλά και οι ανεξάρτητοι θεσμοί) που δεν ξέρουμε ακόμη και αν κατά λάθος η εσκεμμένα τα κόμματα τελικά απέκλεισαν εντελώς τον ελεγκτή από τον Συνεργατισμό. Δεν έμεινε θεσμός και εξουσία που να μην ξεπέσει στα μάτια μας με όσα βλέπουμε. Ποιον να πιστέψουμε; Δυστυχώς η εξουσία όταν αναληφθεί από έναν ή έστω από λίγους είναι ένα όπλο που αν κάποιος δεν το χειρίζεται σωστά μπορεί όχι μόνο να αυτοτραυματιστεί αλλά και να σκοτώσει άλλους. Εδώ οδηγήθηκε το πράγμα. Σε μια ώριμη δημοκρατία η σύγκρουση θεσμών θα σήμανε μια διαδικασία που θα οδηγούσε σε υγιείς αποφάσεις. Στη δική μας η σύγκρουση προκύπτει από την ιδιοσυγκρασία και τις βλέψεις αυτών που υπηρετούν τους θεσμούς. Οι κυβερνώντες διόρισαν ανεξάρτητους, νομίζοντας ότι θα είναι οι μαριονέτες τους. Οι διορισμένοι από την άλλη λειτουργούν λες και είναι πολιτικοί και μπορούν να μπαίνουν σε αυτό το τρυπάκι. Όχι κύριοι. Το Σύνταγμα είναι εκεί και όλοι έχετε το ρόλο σας. Η κοινωνία σάς κρίνει από τις πράξεις σας και όχι από τις δημόσιες κόντρες σας και ότι ο καθένας από εσάς διοχετεύει στα φιλικά σας ΜΜΕ. Ο κόσμος δεν τρώει κουτόχορτο. Βλέπει, ακούει, έχει πλέον εμπειρίες για να ξέρει. Όσο γρηγορότερα το αντιληφθείτε τόσο το καλύτερο και για εσάς και για εμάς. Λυπούμαι να παρατηρήσω ωστόσο ότι ακόμη και αυτή η λίγη τσίπα που έμεινε να πλανάται σε θέσεις εξουσίας έχει… εγκαταλείψει το πόστο της από μόνη της για να μην εξευτελιστεί. Κρίμα και ντροπή για όλους σας. Έχετε σκοτώσει την εμπιστοσύνη για κάθε τι στους πολίτες.
 

17 χρόνια στον αγώνα, δεν θα μας σταματήσουν τώρα – Του Κυριάκου Αντρέου

Διεκδικήσεις, διαμαρτυρίες, εκδηλώσεις, εκστρατείες καθαριότητας και συλλογής υλικού για φτωχές οικογένειες στην Κύπρο, αλλά και στο εξωτερικό.Παρεμβάσεις και καταγγελίες για κακώς κείμενα του τόπου μας. Εκατοντάδες επιστολές με απαιτήσεις στα αρμόδια υπουργεία. Κοντά 200 τεύχη μηνιαίας ενημέρωσης για ότι δεν γράφουν ή φοβούνται να γράψουν οι παραδοσιακές εφημερίδες, μέσω της δικής μας εφημερίδας που τον τελευταίο χρόνο βρίσκει κανείς και στα περίπτερα. Η Πράσινη Ασπίδα γιορτάζει αυτόν τον μήνα 17 χρόνια παρουσίας στην κυπριακή κοινωνία. 17 χρόνια προσφοράς στον Άνθρωπο και το Περιβάλλον.
Δεν περιμένουμε από κανέναν αναγνώριση, ούτε τα εύσημα. Την ίδια ώρα αντιμετωπίζουμε με υπομονή την πολεμική όλων όσων ενοχλούνται και δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε ακόμα πιο δραστήρια τα επόμενα χρόνια. Η Πράσινη Ασπίδα δεν είναι μόνο το συμβούλιο και τα μέλη της. Είναι όλοι όσοι στηρίζουν το έργο της, για ένα καλύτερο αύριο, για εμάς, πολύ περισσότερο για τα παιδιά μας. Πολλές φορές κατηγορηθήκαμε ή ακόμα και επιχειρήθηκε να χρωματιστούμε κομματικά ωστόσο παραμένουμε η μόνη ανεξάρτητη πράσινη φωνή της Κύπρου. Η οποία στέκεται τροχοπέδη σε κάθε τι μεμπτό που επιχειρούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και η Βουλή την ίδια ώρα που σπεύδει να επικροτήσει ενέργειες που συμβαδίζουν με τις καθαρές θέσεις μας. Δεν χαριστήκαμε σε κανέναν και ούτε προτιθέμεθα να το κάνουμε ποτέ. Η αγνή αγάπη για το Περιβάλλον δεν μπορεί να βρεθεί σε καμιά κομματική αγκαλιά, σε κανένα χρωματισμένο «περιβάλλον».
Δεσμευόμαστε ότι θα παραμείνουμε δίπλα στον απλό άνθρωπο και θα στηρίζουμε τον ίδιο και τις ανάγκες του. Από τον αγρότη της υπαίθρου που παλεύει μερόνυκτα για τη σπορά του και τα ζωντανά του, τις κοινότητες που θέλουν στήριξη, τους ανθρώπους που χρειάζονται οικονομική βοήθεια, μέχρι και τα κόμματα και τη Δημόσια Υπηρεσία που θέλουν μια γερή κατσάδα για να αλλάξουν πλάνα που δεν εξυπηρετούν, παρά συγκεκριμένους επιχειρηματίες.
Ενώνουμε τη φωνή μας με κάθε άλλο οργανωμένο σύνολο που απαιτεί πάταξη της διαφθοράς και διαφάνεια στον τόπο, καλύτερες μέρες για το Περιβάλλον, και προπαντός Ειρήνη. Χωρίς την Ειρήνη στις ψυχές και στην πατρίδα μας τίποτα δεν μπορεί να ευοδώσει. Κανένα όνειρο για τα παιδιά μας δεν θα μπορέσει να γίνει πραγματικότητα.
Θέλω ταπεινά να ευχαριστήσω όλους όσοι μας στήριξαν αυτά τα χρόνια. Δεν είναι απειλή, είναι υπόσχεση για όλους όσους κινούνται στη δημόσια σφαίρα για ίδιον όφελος ότι θα μας βρουν μπροστά τους.
 

Κλέφτες τραπεζίτες με χρυσά κουτάλια απομυζούν τον κυπριακό λαό – Του Κυριάκου Αντρέου

Για ρίξτε μια ματιά στα καταθετικά επιτόκια. Και για ρίξτε στη συνέχεια μια ματιά στα δανειστικά επιτόκια και πόσο αυτά αυξάνονται όταν καθυστερούν οι δόσεις. Για ρίξτε και μια ματιά στα επιτόκια των πιστωτικών καρτών, πολύ περισσότερο στα δανειστικά επιτόκια των υπαλλήλων των τραπεζών. Σχεδόν μηδενικά τα τελευταία, έτσι; Την ώρα που εμάς μας κρατάνε πατώντας μας στον λαιμό. Πώς θα ανακάμψει η οικονομία, πώς θα σταθεί στα πόδια του ο Κύπριος πολίτης, όταν αυτοί που τον έκλεψαν μέρα μεσημέρι κουρεύοντας τις καταθέσεις του συνεχίζουν να το πράττουν; Πόσοι μέχρι σήμερα μπήκαν φυλακή; Όχι απλοί πολίτες που δεν πληρώνουν κοινωνικές ασφαλίσεις γιατί αδυνατούν, όχι αυτοί που κλέβουν ένα χαλλούμι για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Πόσοι από τους εγκληματίες με λευκά κολάρα πληρώνουν τις εγκληματικές τους αποφάσεις; Είδατε κανέναν; Εγώ είδα να διορίζονται σε καλύτερες θέσεις άνθρωποι που πίεζαν καταθέτες να αγοράσουν αξιόγραφα. Αυτό είναι δικαιοσύνη, κύριε γενικέ εισαγγελέα; Κυρία διοικήτρια της Κεντρικής Τράπεζας; Κύριε γενικέ ελεγκτή; Στην πράξη τι κάνετε για αυτές τις αδικίες; Θα μου πείτε, κάποιοι προσπαθούν να αφαιρέσουν τον έλεγχο από τη Συνεργατική Κεντρική. Άλλοι φεύγουν γιατί δεν τους αρκούν 300 χιλ. ευρώ εφάπαξ και θέλουν οδοιπορικά. Σε τι διάολο χώρα ζούμε; Πώς γίνεται ο κόσμος να πεινά και κάποιοι να τρώνε με χρυσά κουτάλια; Να κάνουν ταξίδια, να φωτογραφίζονται σε γκαλά δείπνα και γεύματα και να τσεπώνουν εκατοντάδες χιλιάδες έτσι για τα προσωπικά τους έξοδα; Ακούει κανείς; Γέμισε η Κύπρος φιλανθρωπικά ιδρύματα και οι δρόμοι λαχνούς για να ενισχύονται οικονομικά οι ευάλωτες ομάδες. Ακόμα και εδώ όμως κάποιοι τρώνε την ώρα που το κράτος σφυρίζει αδιάφορα, αφήνοντας και εδώ τις τράπεζες να κάνουν κουμάντο. Πόση υποκρισία να κλέβεις ανοιχτά τους πολίτες και να έρχεσαι με τα κλεψιμιά να επιτελείς κοινωνική προσφορά; Πόση κοροϊδία; Είμαστε όλοι για τα πανηγύρια δυστυχώς. Και οι κλέφτες και εμείς που μας κλέβουν γιατί το χειρότερο από όλα είναι πως το αποδεχόμαστε λες και είναι φυσιολογικό. Όχι, δεν είναι. Απαιτούμε δικαιοσύνη, απαιτούμε να επιστραφούν όλα όσα κλάπηκαν από τους πολίτες, είτε από καταθέσεις είτε από φόρους που πληρώναμε για να παίρνουν άλλοι μίζες για αποχετευτικά και ΧΥΤΥ – ΧΥΤΑ. Φτάνει πια. Πόσος εμπαιγμός;
 

Στροφή στο μεταφυσικό – Γράφει η Δέσποινα Δημότση

%ce%b4%ce%b5%cf%83%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%84%cf%83%ce%b7Γράφει η Δέσποινα Δημότση.

Οι ιστορίες δράσης και μυστηρίου τα τελευταία χρόνια έχουν την τιμητική τους καθώς το κοινό φαίνεται να τις προτιμά πολύ περισσότερο απ’ ότι πριν. Τα ειδικά εφέ είναι περισσότερο αληθοφανή και οι κάθε είδους χαρακτήρες μοιάζουν πλέον με το αγόρι ή κορίτσι της διπλανής πόρτας. Βαμπίρ, μάγισσες, λυκάνθρωποι και ζόμπι έρχονται να προστεθούν στους τυπικούς αγγέλους του σκότους, σχιζοφρενείς δολοφόνους κτλ. Όμως πως πραγματοποιήθηκε αυτή η στροφή στο μεταφυσικό;

 

Στην πραγματικότητα βοήθησε κατά πολύ η τεχνολογική πρόοδος αλλά και η καινοτομία. Το κοινό είχε κουραστεί να βλέπει κάθε χρόνο τις ίδιες ιστορίες να επαναλαμβάνονται συνεχώς με λίγες μικρές τροποποιήσεις.  Οπότε οι φαν αυτού του είδους προτίμησαν τους νέους χαρακτήρες συν τους χαρακτήρες των κόμικς της Marvel. Αλλά δεν έμειναν μόνο εκεί. Όλο και περισσότεροι τηλεθεατές φαίνεται να επιλέγουν τις μεταφυσικές ταινίες και σειρές καθώς είναι συνδυασμένες με ίντριγκες οπότε θα έλεγε κάποιος ότι έχουν πλέον πάρει τη θέση της παλαιάς σαπουνόπερας.

the-vampire-diaries-1

Τι άλλο όμως θα μπορούσε να «κερδίσει» έναν νέο τηλεθεατή; Μήπως η αίσθηση της εξερεύνησης αλλά και των θεωριών συνομωσίας; Σίγουρα παίζουν μεγάλο ρόλο όλο αυτά ειδικά όταν κανείς μας πλέον δεν αρκείται στο να παρακολουθήσει μια απλή ιστορία. Θα κινήσει το ενδιαφέρον του το καινούργιο και το διαφορετικό. Βάσει των γεγονότων της εποχής μας πολλοί περισσότεροι άνθρωποι πλέον πιστεύουν στις θεωρίες συνομωσίας και τείνουν να τις εξερευνούν κιόλας μέσα από βιβλία αλλά και άρθρα στο ίντερνετ. Ακόμα και περιοδικά κυκλοφορούν με «ιδιαίτερα» θέματα που δεν αναφέρονται στον κοινό μέσο αναγνώστη. Με τα γεγονότα στην πολιτική και την οικονομία να καλπάζουν δεν θα μας έκανε εντύπωση πλέον μαζί με όσα μας συμβαίνουν να μας εμφανιστεί και ένας εξωγήινος. Και για τους πιο ενημερωμένους, μπορεί και να είναι ήδη ανάμεσά μας και να μας παρακολουθούν. Τα άρθρα περί όντων που κατοικούν στην γη, μοιάζουν σαν άνθρωποι αλλά δεν έχουν ανθρώπινο DNA ποικίλλουν δίνοντας μάλιστα πολλά στοιχεία με φωτογραφίες και βίντεο.

(περισσότερα…)

Αρκαδία Χαίρε, Κύπρος Χαίρε -Του Παύλου Νεοφύτου

Θεωρώ αξιομνημόνευτη τη συγκυρία εκείνο το βράδυ στον κινηματογράφο Ρίο στη Λεμεσό, συγκεκριμένα στην προβολή του τελευταίου ντοκιμαντέρ του Φίλιππου Κουτσαφτή, το «Αρκαδία Χαίρε», που επέλεξαν να προβάλουν εκείνη τη Δευτέρα τα μέλη της Κινηματογραφικής Λέσχης Λεμεσού.

Απέναντι, στη μεγάλη οθόνη, απλωμένη η ερήμωση των κοινοτήτων στην περιοχή της Τεγέας Αρκαδίας, σε παραβολή με το πλήθος άδειων καθισμάτων στην αίθουσα του Ρίο. Όλοι οι παρευρισκόμενοι σκεφτήκαμε αναμφίβολα και την κατάντια της δικής μας υπαίθρου. Το παράπονο εκείνης της γιαγιάς πάνω στο γαϊδουράκι, ενώ επέστεφε από το περιβόλι, ότι δηλαδή εάν πάθαινε κάτι σε μια επιστροφή της δεν θα υπήρχε άνθρωπος να την βρει, είναι οικείο για όσους από εμάς διατηρούν επαφή ακόμη με την ύπαιθρο και την βλέπουν να σβήνει σιγά-σιγά εξαιτίας των πολιτικών του κράτους.

Όμως τα περίτεχνα συνδεδεμένα καρέ του Κουτσαφτή, συνοδευόμενα με την ποιητική γλώσσα της αφήγησής και το κορφολόγημα σκόρπιων θραυσμάτων πολιτισμού, ιστορίας και ανθρώπινων αναφορών, μας διηγήθηκαν μια ιστορία – κοινό τόπο για πολλές χώρες, με τρόπο μοναδικό, με αποτέλεσμα τέτοιο όπου συνήθως το μήνυμα παρακάμπτει το νου και χτυπά κατευθείαν στην καρδιά, κάτι που έχει παρατηρήσει και ο Νίτσε, συγκεκριμένα για την τέχνη του χορού, όταν τον σύγκρινε, ως προς την πορεία μετάδοσης ενός μηνύματος, με τη γλώσσα.

Μια κριτική για το ντοκιμαντέρ, σε έντυπο που μας έδωσε η Λέσχη Κινηματογράφου εκείνο το βράδυ, μεταξύ άλλων έλεγε: «Το ντοκιμαντέρ κινείται σε έναν χώρο στον οποίο οι μύθοι μπλέκονται με την πραγματικότητα, μοιάζοντας να ψάχνει όχι την ακριβή, στεγνή ιστορική καταγραφή, αλλά την ουσία της ταυτότητας ενός τόπου αιώνιου, αρχέγονου και επιβλητικού». Αυτά τα δεδομένα μας θυμίζουν τίποτα, σε σχέση με τον τόπο μας; Και συνεχίζει η κριτική: «Με μεγάλο σεβασμό στον χρόνο που περνά, αλλά και διάχυτη τη μελαγχολία και τον πεσιμισμό για το σήμερα, το έργο συνδέει κοινωνίες, θρησκείες, τόπους και ανθρώπους».

Όπως οι ποταμοί της Τεγέας που κατά τον Κουτσαφτή «κυλούν αρχαίους μύθους» και εκβάλλουν στο Ιόνιο, έτσι κι ο τόπος μας, στην εγκαταλελειμμένη ύπαιθρο, κυλά μύθους ανθρώπων που έζησαν και δημιούργησαν για αιώνες σε αυτά τα χώματα. Όμως η έλλειψη κρατικού σχεδιασμού με κίνητρα παραμονής των νέων ανθρώπων  εκεί, έχουν σχεδόν στερέψει αυτούς τους ποταμούς και τους έχουν σχεδόν ολότελα σκεπάσει – όπως συνηθίζουμε στην Κύπρο – με σορούς από μπάζα, για να μετοικήσουν κάποτε στη σφαίρα της λήθης.

Κάποτε σε ένα οδοιπορικό της ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΑΣΠΙΔΑΣ στην ύπαιθρο, ένας ηλικιωμένος κοινοτάρχης σε χωριό 23-30 κατοίκων της Πιτσιλιάς, μού εξομολογήθηκε ότι έχει συνεχώς στο αυτοκίνητό αρκετή ποσότητα από φάρμακο για τις νυφίτσες, προκειμένου να το τοποθετεί στις εκατοντάδες παρατημένες αμυγδαλιές που σαν δάσος πρασινίζουν για χρόνια περιμετρικά το χωριό. Δεν τον ενδιαφέρουν οι καρποί, είπε, απλά θέλει να βλέπει ζωντανά και πράσινα τα δέντρα. Όπως όταν ήταν παιδί.

 

 

Ανεξάρτητοι υποψήφιοι δήμαρχοι και η ξεφτίλα των κομμάτων – Tου Κυριάκου Αντρέου

 

 

 

Πάρτε τα άρματά σας και άντε στα καρναβάλια, εμείς επιλέγουμε ειρήνη – Γράφει ο Κυριάκος Αντρέου

andreou-kyriakosΓράφει ο Κυριάκος Αντρέου
Εμμονή, αφηνιασμός, λύσσα; Δεν ξέρω πώς μπορώ να χαρακτηρίσω τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται δυστυχώς πολιτικοί μας, οι οποίοι παρασύρουν και συμπολίτες μας, μπροστά σε μια νέα ευκαιρία για επίλυση του Κυπριακού. Με στόχο μια βιώσιμη λύση, παρά τους συμβιβασμούς που απαιτούνται. Διότι απαιτούνται συμβιβασμοί και πολλοί μάλιστα. Την Τουρκία έχουμε απέναντί μας όχι τα Νησιά Φαρόε. Διερωτώμαι, όλοι αυτοί οι μάγκες του γλυκού νερού έχουν αντίληψη της πραγματικότητας όταν απορρίπτουν κάθε συμβιβαστική πρόταση, τάσσοντας στους πολίτες λίγο–πολύ ότι θα τους διώξουμε καλέ, όλους ακόμη και ότι η Κύπρος θα μπορεί να προσαρτηθεί στην Ελλάδα; Οι καραγκιόζηδες του πολιτικού συστήματος πρέπει επιτέλους να τοποθετηθούν. Αν δήλωναν καθαρά ότι δεν θέλουν λύση, δεν θα ήταν τόσο κατάπτυστοι όσο τώρα, που διατείνονται ότι δήθεν θέλουν λύση, αλλά όχι αυτήν που κάθε φορά υπάρχει στο τραπέζι. Βεβαίως η υποκρισία δεν μένει στις διακηρύξεις τους αλλά και στην ουσία των λόγων και πράξεών τους – που τα ακολουθούν πιστά και κτίζουν πάνω τους οι «πατριώτες». Σχίζουν τα ρούχα τους γιατί αναβίωσε το αρχαίο δράμα στη Σαλαμίνα, μέχρι που μαζεύτηκαν 30–40 έξω από την ελληνική πρεσβεία για διαμαρτυρία (και έγιναν ρεζίλι των σκυλιών). Και όταν οι πολίτες με τη μαζική παρουσία τους στο αρχαίο θέατρο τους έδωσαν πάτσο –για δεύτερη φορά–, θυμήθηκαν να ασχοληθούν με τη διαδικασία, τις άδειες και τις πληρωμές για την παράσταση. Έτσι που λέτε, υποκρισία. Όταν θέλεις λύση, χαίρεσαι που χιλιάδες Ε/Κ μαζί με Τ/Κ μαζεύονται τιμώντας τον ελληνικό πολιτισμό χωρίς να σπάσει μύτη ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ, γιατί αγνοούν την κατοχή, γιατί δεν τους ενδιαφέρουν τα σύνορα. Πολλοί θα ήθελαν να σπάσει μύτη για να δείξουν ότι «εμείς με αυτούς δεν μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά». Μα 13 χρόνια τώρα, από τότε που άνοιξαν τα οδοφράγματα, η ειρήνη βασιλεύει γιατί αυτήν θέλουν οι άνθρωποι, η νούσιμη πλειονότητα. Τους υπόλοιπους, σας προκαλώ. Κάντε πόλεμο αφού θεωρείτε ανάθεμα μια συμβιβαστική λύση. Γιατί δεν ανεβαίνετε στα άρματα; Γιατί δεν ανεβαίνετε με τα όπλα στον Πενταδάκτυλο; Αφού θεωρείτε ότι η Τουρκία μπορεί να κάνει πίσω στις απαιτήσεις σας, μάλλον θεωρείτε ότι μπορείτε να τα βάλετε και μαζί της. Να σας πάει όμως. Άντε και πολύ ασχοληθήκαμε. Άντε στα καρναβάλια κύριοι και αφήστε όλους εμάς τους απλούς πολίτες να παλεύουμε μέσω του πολιτισμού και του σεβασμού των συνανθρώπων μας για την ειρήνη. Η Πράσινη Ασπίδα και εγώ προσωπικά τασσόμαστε ανεπιφύλακτα ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ. Ούτε υπέρ του ΑΚΕΛ, ούτε του ΔΗΣΥ, ούτε πολύ περισσότερο των Οικολόγων των οποίων η στάση απέναντι στο Κυπριακό κάθε άλλο παρά εξυπηρετεί τους πράσινους στόχους που ανέκαθεν συνδέονταν με την ειρήνη και την πρόοδο. Τασσόμαστε υπέρ της ειρήνης, υπέρ τούτου του τόπου και των ανθρώπων του.
Άποψη στον Πολίτη της Κυριακής – 02-10-2016

Τα κοινά τα υπηρετεί κανείς,δεν τα γαλεύει-Του Κ. Αντρέου

andreou-kyriakos

Παρακολουθώ με ανησυχία και συνάμα με δόση αηδίας τα όσα τεκταίνονται ενόψει δημοτικών εκλογών (σιγά που δεν θα γίνονταν) με όλους αυτούς που συνωστίζονται για να αναρριχηθούν σε μια καρέκλα, ή να τη διατηρήσουν. Τσακωμοί, αγγρίσματα, τσουνιάσματα στα κόμματα, μεταξύ υποψηφίων, μεταξύ ηγεσίας και απογοητευμένων, μεταξύ ανταρτών με τα κόμματά τους. Δυστυχώς δεν έμαθε κανείς τίποτα από τα σκάνδαλα που βγήκαν στη φόρα με πρωταγωνιστές δημάρχους και δημοτικούς συμβούλους, με αρκετούς να δικάζονται, κάποιοι να είναι φυλακή. Δεν φαίνεται να έγινε αντιληπτό πόση είναι η ευθύνη να υπηρετείς τα κοινά είτε από τη θέση του δημάρχου, είτε του δημοτικού συμβούλου, ακόμη και του κοινοτάρχη ή του αζά και πόσο δεν πρέπει να ενδίδεις σε πειρασμούς. Διερωτώμαι αλήθεια τι ωθεί τους τόσους δελφίνους να μπαίνουν στη διαδικασία να διεκδικούν, κάποιοι -θα το δείτε- θα ξοδέψουν πολλά για να το πετύχουν, γιατί να θέλουν να βάλουν στο κεφάλι τους τις τόσες σκοτούρες της θέσης. Χωρίς καν να έχουν να προτείνουν κάτι στους δημότες. Γιατί, μην μου πείτε ότι ετοιμάζονται προγραμματικές εξαγγελίες και δεν το πήρα χαμπάρι! Υπογραμμίζω ότι με όσα γράφω ουδόλως μειώνω το έργο τοπικών αρχόντων που πραγματικά έδωσαν την ψυχή τους για την πόλη ή ακόμη και το χωριό τους. Αλλά, επανέρχομαι, το να θέλουν τόσοι πολλοί να διεκδικήσουν μια τέτοια θέση, μάλλον εδράζεται στο γεγονός ότι βλέπουν τα οφέλη που έχουν να κερδίσουν. Και δεν εννοώ τον μισθό της θέσης αλλά πολλά άλλα και πέραν της δόξας και φήμης. Και τα κόμματα που σπεύδουν να προτείνουν δημάρχους, τα ξέρουν καλά τα πιο πάνω. Γιατί αλλιώς θα άφηναν τους δημότες να αποφασίσουν μεταξύ ανεξάρτητων υποψηφιοτήτων χωρίς να καπελώνουν τα σίγουρα άλογα. Βλέπουμε πολλούς να αλλάζουν στρατόπεδα, τη μια πενταετία να βγαίνουν με το ένα κόμμα, την άλλη με το άλλο, ύστερα αντιπαραβάλλουμε τα έργα που αφορούν την περιοχή την οποία διεκδικούν και κάνουμε συνειρμούς στο γιατί το κάνουν αυτό και γιατί να τους διεκδικούν τα κόμματα. Είναι κρίμα και συνάμα ντροπή να διεκδικείς για σένα και όχι για τα κοινά που καλείσαι να υπηρετήσεις. Είναι κρίμα και συνάμα ντροπή για τα κόμματα με τις επιλογές τους να αποκλείουν ανθρώπους που θα ήθελαν πραγματικά να προσφέρουν αλλά δεν είναι σε θέση να τα βάλουν με το κατεστημένο γιατί δεν ξέρουν πώς να παίξουν το παιγνίδι. Ευχή μου οι δημότες και όσοι διαμένουν σε κοινότητες να κάνουν τις επιλογές τους με γνώμονα τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από κάθε υποψηφιότητα γυρίζοντας την πλάτη στα κόμματα. Δεν αφορούν τα κόμματα τα εσωτερικά μιας πόλης, η ανάπτυξη και η ευμάρειά της. Αν τα αφορούσαν, θα έκαναν πίσω αφήνοντας πετυχημένους δημάρχους και κοινοτάρχες να συνεχίσουν το έργο τους και όχι να σπεύσουν να το καπαρώσουν….

Μας απειλεί ο αέρας που αναπνέουμε στην Κύπρο – Γράφει ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΛΟΝΤΟΣ

Ο αέρας της Κύπρου έχει διαπιστωθεί να είναι σε ορισμένες περιπτώσεις κακής ποιότητας με συγκέντρωση σωματιδίων που απειλούν την υγεία μας. Έχει διαπιστωθεί μια αυξητική τάση στα κρούσματα άσθματος και γενικότερα αναπνευστικών προβλημάτων που συνδέονται με την ποιότητα του αέρα μας.

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού περιβάλλοντος η Κύπρος κατατάσσεται σε μια από τις χειρότερες θέσεις στην Ευρώπη. Πέραν από τα αιωρούμενα μικροσκοπικά σωματίδια σκόνης, παρουσιάζονται και άλλα προβλήματα μέσω μεγαλύτερου διαμέτρου σωματιδίων που μπορεί να επιφέρουν ακόμη και θάνατο. Πρόκειται για τα οξείδια του θείου και αζώτου, που μπορούν να προκληθούν για παράδειγμα εξαιτίας της καύσης στις μηχανές των αυτοκινήτων ή της παραγωγής ηλεκτρισμού.

Στην Κύπρο μόνο από ένα ρύπο αιωρούμενων σωματιδίων το 2012 υπήρξαν 790 θάνατοι. Η χώρα μας δυστυχώς βρίσκεται στην τέταρτη από το τέλος θέση ανάμεσα στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ποσότητα αιωρούμενων σωματιδίων στην ατμόσφαιρα.

Read More

Τι πρέπει να γίνει;

Πρέπει το κράτος να φροντίσει για τη μείωση της κίνησης των αυτοκινήτων με την άμεση προώθηση των μέσων μαζικής μεταφοράς και τη διευκόλυνση στη διακίνηση τους, να αυξήσει τις δενδροφυτεύσεις, γιατί τα φύλλα των δέντρων κάνουν ένα μικρό φιλτράρισμα σε αυτά τα βλαβερά σωματίδια, και να σταματήσει επιτέλους η πολιτική καταστροφής δέντρων και τσιμεντοποίησης. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι το πρόσφατο κόψιμο των αιωνόβιων δέντρων στη Λεωφόρο Λάρνακος στην Αγλαντζιά δεν μπορεί να δικαιολογηθεί, αφού με τέτοιες ενέργειες δέχεται ακόμη ένα πλήγμα η θωράκιση της υγείας μας.

Στην Κύπρο υπάρχει εθνικό σχέδιο για αντιμετώπιση της εν λόγω ρύπανσης, αλλά δυστυχώς δεν εφαρμόζεται!