Αυτό που συζητάμε στις παρέες κι έχει αρχίσει να μεταβάλλεται σε μια γενική μιζέρια γύρω μας, εμφανίζεται πλέον δυναμικά στις δημοσκοπήσεις.
Για όσους βιάζονται να πανηγυρίσουν ότι αυτό είναι καλό, αφού οι άνθρωποι που δεν είναι «μαντρισμένοι» σε κόμματα είναι ελεύθεροι πολίτες, κάνουν ένα οικτρό λάθος. Άλλο η ελευθερία της σκέψης κι άλλο το να μην υπάρχει καν σκέψη. Η πολιτική απαξίωση οδηγεί στην αποχαύνωση, την παθητική αποδοχή οποιασδήποτε ιδέας, αφού οι άνθρωποι αρχίζουν να ομαδοποιούν τα πράγματα σε μια λογική ότι «όλα είναι ίδια».
Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, τα σημεία αιχμής της δυσαρέσκειας του Κύπριου πολίτη από την Κυβέρνηση είναι οι χειρισμοί στο Κυπριακό (23%), η οικονομική πολιτική (17%), η αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρίας (7%) και οι υποχωρήσεις στο Κυπριακό (7%). Με την αντιπολίτευση τα έχουν οι πολίτες για την στάση που τήρησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στηρίζοντας την Κυβέρνηση, συνηγορώντας ουσιαστικά στις πιο πάνω αποτυχίες…
Αυτό δείχνει ότι οι Κύπριοι πολίτες, αν μη τι άλλο δεν έχουν φτάσει ακόμη στο σημείο της απάθειας. Κι αυτό είναι η μόνη παρηγοριά μέσα στα πολιτικά αδιέξοδα που ζούμε. Θα έρθει όμως η ώρα να αποδείξουμε και κάτι άλλο. Πόσο έχουμε ωριμάσει πολιτικά. Αν έχουμε εκπαιδευτεί ώστε να μην ενεργούμε με τα αντανακλαστικά μας μπροστά στις κάλπες.
Στο γραφείο του ΔΗ.ΣΥ. έχουν ήδη μυριστεί το κόστος για την στάση που τήρησαν. Έτσι τους τελευταίους μήνες ξανασήκωσαν το λάβαρο του πατριωτισμού, γνωστό ψωμοτύρι της ηγεσίας του κόμματος… Δοκιμασμένη και σίγουρη επένδυση στο χρηματιστήριο των ψήφων.
Η κυβερνητική παράταξη απέναντι το πιθανότερο είναι να αρχίσουν πάλι να βλέπουν παντού «φασίστες», «προδότες» και «σοβινιστές» καταφεύγοντας σε μπλουζάκια του Τσε Γκεβάρα και συναυλίες του Παπακωνσταντίνου για να κυνηγήσουν ξανά το… πρωτάθλημα. Το θέμα είναι, εμείς τι θα κάνουμε;
Πηγη: Typos.com.cy












