Μέσα στη γενική μιζέρια, την ηττοπάθεια και την απαισιοδοξία που μας ποτίζει κάθε μέρα αυτό ο τόπος, ήρθε ξαφνικά να μας θυμίσει πώς είναι να αισθάνεται κανείς περήφανος για αυτόν.
Η παράδοση της Αρτέμιδας –του χωριού που ανέλαβε να ανοικοδομήσει η Κύπρος μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Ελλάδα- μας θύμισε ποιοι θέλουμε να είμαστε και ποιοι μπορούμε να είμαστε, κόντρα στο πώς προσπαθούν να μας καταντήσουν. Οι εικόνες από το ορεινό χωριό, ήρθαν σαν βροχή να ξεπλύνουν μικρόψυχες σκέψεις, σαν βάλσαμο στην καθημερινή αβεβαιότητα, την καχυποψία και το αποκαρδιωτικό κλίμα στο οποίο κοντεύουμε να συνηθίσουμε να ζούμε. Η Κύπρος που ανοικοδομεί χωριά και βάζει το όνομά της δίπλα από την ελπίδα, άνοιξε ξανά το παραθυράκι της ψυχής μας, αυτό που κάποιοι προσπαθούν να κλείσουν οριστικά με κλειδαριές ασφαλείας...
Τα παιδικά ματάκια μέσα στα νεόκτιστα σπίτια, αντίκριζαν το πρόσωπο της Κύπρου που θέλουμε να μας αντιπροσωπεύει. Την Κύπρο που μας τιμά, που μας κάνει να αισθανόμαστε περήφανοι, καθαροί, αξιοπρεπείς, αυτήν που μας κάνει ξανά ανθρώπους που ονειρεύονται, ανθρώπους που ελπίζουν και δεν σκοπεύουν να ξεπουληθούν.
Στον αργό θάνατο που μας οδηγούν, μολύνοντας μας με τις πράξεις τους, τις σκέψεις τους, τις δηλώσεις τους, τα υπολογιστικά μυαλά τους, η μόνη απάντηση είναι να κρατήσουμε το αντίδοτο. Αυτό που έχει ο καθένας μέσα του. Μπορεί να καταφέρνουν να φτάνουν στα αυτιά μας, αλλά ας μην τους παραχωρήσουμε και τα μυαλά μας.












