Δαμέ απέχουν εσκεμμένα οι υποψήφιοι, οι πολίτες θα ασχολούνταν;

Του Κυριάκου Ανδρέου

Δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά είμαστε στην τελική στροφή για τις Προεδρικές Εκλογές. Δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά σε δυο βδομάδες αποφασίζουμε για το ποιος θα πάρει τις τύχες μας στα χέρια του την επόμενη πενταετία. Αυτό που είμαι σίγουρος πάντως πως δεν καταλάβατε είναι ότι παίζεται μεγάλο παιγνίδι πάνω στις ράχες μας. Λες και είναι συμφωνημένοι ήδη οι υποψήφιοι και τα κόμματα. Λες και έχουν κάνει τα κουμάντα τους. Ο ένας περιμένει τον άλλο για να απαντήσει, οι δημοσιογράφοι δεν έχουν θέμα προεκλογικό να γράψουν και γίνεται κύρια είδηση μια πορδή, με το συμπάθιο, έτσι για να είχαμε να λέγαμε. Μα καλά ο απερχόμενος Πρόεδρος έχει τους λόγους του να κάθεται φρόνιμος. Οι άλλοι υποψήφιοι που είναι; Τι κάνουν; Πως μας πείθουν να τους ψηφίσουμε; Δε μου έτυχε να μου κτυπήσει κανείς την πόρτα για να με πείσει αλλά ο δημόσιος διάλογος πάσχει. Δεν ξέρω αν μας φωτίσει το άγιο πνεύμα μετά τα ντιπέιτ αλλά κάτι βρωμά σε αυτήν την ιστορία. Όπως βρωμούν πολλά από αυτά που ξέρει ο ένας για τον άλλο αλλά για κάποιον λόγο δεν τα βγάζουν στη φόρα. Γιατί άραγε; Εσάς δεν σας ξενίζει που υπάρχει αυτή η προεκλογική άπνοια; Που οι υποψήφιοι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να προβληθούν πέρα από τις φανφάρες που λένε κατά μόνας σε τηλεοπτικές εκπομπές; Δεν ψηφίζουμε βουλευτές κύριοι. Πρόεδρο ψηφίζουμε. Βαρεθήκαμε τα ποιηματάκια των εκπροσώπων στα πάνελς κάθε μέρα.
Ντροπή σας κύριοι. Ντροπή σας που πάτε να φορτώσετε στους ψηφοφόρους αδιαφορία για την κάλπη όταν τον χορό εσείς πρώτοι τον ανοίγετε. Ή μάλλον τον έχετε σε παύση. Εύχομαι όταν πατήσετε ξανά το «play» να μην εξελιχθεί ο χορός σε… Ζαλόγγου. Για όλους εμάς που καλούμαστε να ψηφίσουμε όχι τον καλύτερο αλλά τον λιγότερο τσαρλατάνο.

Ξυπνάτε και πουλούν τη ψυχή μας στο διάβολο

Tου Κυριάκου Ανδρέου 

Ιανουάριος. Πρώτος μήνας ενός νέου χρόνου. Υπό κανονικές συνθήκες ο καθείς από εμάς θα είχε ήδη κάνει τον απολογισμό του και θα είχε θέσει νέους στόχους για αυτόν και την οικογένειά του. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο μας έκλεψαν και αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα να ονειρευόμαστε. Πώς να ονειρευτούμε αφού δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει κάθε επόμενη μέρα. Δε ξέρουμε τι μας επιφυλάσσουν αυτοί που κάνουν κουμάντο στη ζωή μας. Στο πορτοφόλι μας, στη δουλειά μας, στο δρόμο, ακόμη και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Φοβάσαι περισσότερο από το να αρρωστήσεις το πώς θα καταφέρεις να αντιμετωπίσεις την αρρώστια λόγω του ανάλγητου χαρακτήρα του κράτους. Που σε απομυζά σε φόρους και δεν είναι παρόν όταν το χρειάζεσαι. Φοβάσαι να πας στην τράπεζα να καταθέσεις τις οικονομίες που στερήθηκες για να μαζέψεις. Φοβάσαι να κάνεις μια επαγγελματική κίνηση με τα διαδικαστικά για τις άδειες (επειδή εσύ δεν είσαι κάποιος) αλλά και τον υπόκοσμο μετά που με το έτσι θέλει θα έρθει να σου πουλήσει προστασία, από τον ίδιο με την αστυνομία να παίζει πελλό. Βρισκόμαστε στην τελευταία στροφή για τις προεδρικές εκλογές και ακούμε πελλάρες. Ακόμη και τα λίγα σοβαρά μας έκαναν πλέον να μην τα πιστεύουμε. Το μόνο που έμεινε να μας τάξουν είναι ΕΕΕ για όλους ως pocket money. Και περιμένουν να τους πάρουμε στα σοβαρά. Και μας κατηγορούν για το ποσοστό αποχής που ολοένα και αυξάνεται. Έχουν πουλήσει τη ψυχή μας στο διάβολο και οι πλείστοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Και τσακώνονται, και χαλούν την καλή τους για έναν υποψήφιο με το χειρότερο να πείθουν μετά τον εαυτό τους ότι δεν τους απογοήτευσε. Ξυπνάτε. Βάλτε φρένο στον κατήφορο. Όσο καταπίνετε αμάσητα όσα σας τάζουν, τόσο αποθρασύνονται. Αλήθεια πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν οι απλοί πολίτες έβαζαν κάθε φορά την ατζέντα με τους πολιτικούς να καλούνταν να την υλοποιήσουν; Στο χέρι μας είναι. Επιτέλους να ορίσουμε εμείς την ατζέντα μας.

 

Δεν γυρίζουν πλάτη στο μέλλον, εσάς φτύνουν

Του Κυριάκου Ανδρέου

Καταθλιπτική χαρακτήρισε την εικόνα σε σχέση με τον αριθμό των αιτήσεων για εγγραφή νέων ψηφοφόρων στον εκλογικό κατάλογο για τις προεδρικές εκλογές ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Εκλογών Δημήτρης Δημητρίου. Πριν από λίγες μέρες οι αιτήσεις ανέρχονταν στις 3.591, ενώ στο σύνολό τους οι νέοι ψηφοφόροι ανέρχονται στους 40 περίπου χιλιάδες. Στις 40 χιλιάδες θα πρέπει να προστεθούν και άλλες 150 χιλιάδες περίπου που δεν έχουν εγγραφεί ποτέ… Θα σταθώ στον χαρακτηρισμό καταθλιπτική που αποδόθηκε για να ρωτήσω. Μα δεν είναι πιο καταθλιπτική η εικόνα που παρουσιάζουν σήμερα τα κόμματα; Δεν είναι καταθλιπτικό που σε κάθε εμφάνιση των υποψηφίων χειροκροτούν πάντα τα ίδια πρόσωπα ασχέτως σε ποια επαρχία είναι η επίσκεψη; Δεν είναι καταθλιπτικό που όλοι τάζουν εύηχα συνθήματα και ενέργειες γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να τα εφαρμόσουν ποτέ;
Εγώ ψηφίζω υπέρ των νέων ανθρώπων που γυρίζουν την πλάτη στους πολιτικούς. Ψηφίζω υπέρ των νέων που το τελευταίο που θέλουν να τους απασχολεί είναι τα κόμματα και οι εκλογές. Για πηγαίνετε όλοι οι δελφίνοι να δείτε που κάνουν ουρές να εγγραφούν οι νέοι ψηφοφόροι που τώρα θυμηθήκατε. Ναι κύριοι, στην ουρά για ανεργιακό επίδομα, στην ουρά για αιτήσεις μπας και τους προσλάβει κάποιος, στην ουρά των αεροδρομίων για να εγκαταλείψουν τη χώρα τους για ένα καλύτερο μέλλον. Έπρεπε να ντρέπεστε κύριοι, όχι να τους κάνετε να νιώθουν ενοχές που σας απαξιώνουν, που σας φτύνουν κατάμουτρα. Δικαίως το πράττουν. Φέρτε το νου σας. Βγάλτε τα χέρια από τις τσέπες σας, σηκώστε μανίκια και κάντε πράξεις τις φανφάρες σας.

 

Τι στ’ ανάθεμα γίνεται γυρώ μας και δεν χαπαρίζουμε;

Tου Κυριάκου Ανδρέου
Τα emails εισαγγελέως της νομικής υπηρεσίας όπως δημοσιοποιήθηκαν μας έκαναν να νιώσουμε ότι φάγαμε μπουνιά στο κεφάλι. Ξυπνήσαμε; Δεν ξέρω. Θα φανεί. Έγινε όμως μια αρχή για να διερωτηθούμε. Τι στ’ ανάθεμα γίνεται γύρω μας και εν αγνοία μας; Και το θέμα πάει πέραν από τη συγκεκριμένη περίπτωση που είναι τώρα υπό διερεύνηση και η αλήθεια θα λάμψει, ρίχνει όμως φως, προϊδεάζει, δημιουργεί υποψίες για διάφορα που γίνονται εν κρυπτώ και παραβίστω. Βάλλουν μας να πληρώνουμε φόρους, έχουμεν εν έχουμε. Βάλλουν μας να πληρώνουμε τέλη, υποχρεώσεις, να αγοράζουμε σε τιμές που δεν ελέγχονται, να δανειζόμαστε χωρίς να ξέρουμε τι παίζει. Όπως τα αρνιά που οδηγούνται στη σφαγή και νομίζουν ότι πάνε να βοσκίσουν. Όλοι εμείς που μας καλούν να ψηφίσουμε, και που έχουν το θράσος να αναφέρουν τις θυσίες μας ως την αιτία που μας οδήγησε σε έξοδο από την κρίση. Τη δική τους φαντάζομαι. Κανεί πιον. Δεν είδα το House of Cards, την περίφημη σειρά στις ΗΠΑ αλλά από τα λίγα που μου είπαν, το 1% να γίνονται από δικούς μας εδώ ζήτω που καήκαμε. Πλέον δεν πιστεύουμε κανέναν, κανενός τα κίνητρα. Πλέον δεν έμεινε θεσμός που να νιώσουμε ότι μπορούμε να αποταθούμε κοντά του για να μας βοηθήσει. Πλέον είμαστε έρμαια του καθενός που μπορεί από θέση ισχύος να γραπώνεται πάνω στην πλάτη μας και από εκεί να πετά με δύναμη όπως τα γεράκια για το θήραμα του. Που να πάμε να σταθούμε; Που να αποταθούμε; Που να καταγγείλουμε; Που; Μα θα μου πείτε και τι να καταγγείλουμε που βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου από όσα γίνονται γύρω μας. Ούτε σε άλλες χώρες ούτε διεθνή φόρα είναι καλύτερα. Όπως μάθαμε η διαφθορά είναι διασυνοριακή. Αλίμονο μας, αλίμονό μας!

 

Που χάθηκε η τρυφερότητα μεταξύ των φύλων;

Μια αγκαλιά. Μια γλυκιά κουβέντα. Ένα άγγιγμα στο χέρι. Δεν θέλει πολλά ένα ζευγάρι για να επιβιώσει από τα χίλια δυο προβλήματα που αντιμετωπίζει. Η φύση έχει προνοήσει για τα πάντα, της αγάπης συμπεριλαμβανομένης. Διότι χωρίς την αγάπη δεν θα υπήρχε ούτε ο άνθρωπος, ούτε το ίδιο το περιβάλλον στο οποίο φιλοξενείται. Η αρμονία της φύσης είναι βασισμένη στην αγάπη. Η καταστροφή της πηγάζει ακριβώς από την απουσία της. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Ρίξτε μια ματιά στον καθρέφτη. Που χάθηκε η αγάπη; Η τρυφερότητα; Σε μια σχέση οι άνθρωποι πολλές φορές νιώθουν σαν κομμάτια κρέας που ικανοποιούν τον θηρευτή, κυρίως το αρσενικό της υπόθεσης. Δεν είναι τυχαία η κοινωνική εξέλιξη των γάμων, των παράλληλων σχέσεων, των πολλών διαζυγίων. Είναι απότοκο της μειωμένης αυτοεκτίμησης, κυρίως των γυναικών, που γίνονται έρμαιο των καριεριστών αντρών τους. Πρώτα μανάδες, μετά εργαζόμενες και μετά γυναίκες. Δεν θα έπρεπε να επιλέγουν σειρά προτεραιότητας. Και όμως. Η συνέχεια αλυσιδωτή για να φτάσει στο περιβάλλον. Ναι, και παγκόσμιες αποφάσεις που άλλαξαν το ρου της ιστορίας βασίστηκαν σε οργισμένες προσωπικότητες από μια προσωπική ερωτική ιστορία. Ναι, και η κατάληξη ενός παιδιού στα ναρκωτικά από ένα προβληματικό γάμο ξεκινά από το κρεβάτι των γονιών του. Ναι, και τα δεκάδες αδέσποτα οφείλονται σε τέτοιες προβληματικές καταστάσεις. Κάντε μια παύση. Αξιολογείστε την κατάστασή σας. Δώστε μια ευκαιρία στον άνθρωπο δίπλα σας. Αν όχι δώστε μια ευκαιρία σε όσους επηρεάζονται να απαλλαγούν από το μαρτύριο. Μην μένετε σε μια στάση επειδή φοβάστε την επόμενη. Όλη η ζωή μας μια διαδρομή είναι, σε έναν δρόμο δανεικό από το αύριο.

Μα ποιος είναι ο ανώμαλος κ. Παμπορίδη;

Του Κυριάκου Ανδρέου

Άστραψε και βρόντηξε ο Υπουργός Υγείας για την νέα επίθεση που δέχθηκαν δύο νοσηλεύτριες στο χώρο των Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας την περασμένη βδομάδα. Το περιστατικό το οποίο όλοι καταδικάζουμε προέκυψε σύμφωνα με μαρτυρίες στην Αστυνομία όταν γύρω στις 02:00 τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής, 33χρονος που είχε μεταφέρει τον πατέρα του στις Πρώτες Βοήθειες του ΓΝ Λευκωσίας, ισχυριζόμενος καθυστέρηση στον χειρισμό του περιστατικού, επιτέθηκε σε δύο νοσηλεύτριες με αποτέλεσμα η μία νοσηλεύτρια να υποστεί μώλωπες στον βραχίονα. Και τι δεν είπε ο Υπουργός Υγείας. Ότι οι νοσηλευτές έχουν πλέον καταστεί «σάκος του μποξ για όποιοδήποτε θέλει να βγάλει τ’ απωθημένα του στα Νοσοκομεία» αλλά και ότι «δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό, ο κάθε ανώμαλος να βγάζει τ’ απωθημένα του». Τόση η οργή λοιπόν του Υπουργού που φανταζόμαστε ότι αν τον είχε μπροστά του τον 33χρονο μπορεί και ίδιος να ασκούσε βία εναντίον του. Μα που ζούμε; Σαφώς και είναι ανεπίτρεπτες τέτοιες συμπεριφορές, όπως του 33χρονου, αλλά τόσο ίσως και περισσότερο είναι ανεπίτρεπτες οι συμπεριφορές του ίδιου του Υπουργού. Που όταν τον καλούν σε κανάλια και ζητά ο κόσμος να παρέμβει για να πει τον πόνο του αλλάζει κουβέντα και τα ρίχνει όλα στο ΓεΣΥ και την αυτονόμηση. Ανώμαλος λοιπόν, ο κάθε συμπολίτης μας του οποίου κάποια στιγμή το ποτήρι ξεχειλίζει; Τι έκανε ο λαλίστατος Υπουργός για να μειωθεί η καθυστέρηση στις πρώτες βοήθειες όλων των νοσοκομείων ακόμη και για να παταχθεί το φαινόμενο ασθενείς που έπρεπε να πάνε στα εξωτερικά ιατρεία να επιλέγουν την οδό των Α’ Βοηθειών; Αν ω μη γένοιτο ήτο και αυτός ένας απλός πολίτης και μέλος της οικογένειάς του χρειαζόταν άμεση περίθαλψη αλλά αυτή καθυστερούσε θα ήταν το ίδιο λάβρος για όσους αγανακτούν; Τι απαντά σε εμένα και στην οικογένειά μου που πριν 15 μέρες θάψαμε την θεία μου που πήγε για εγχείριση ποδιού και πέθανε από άλλη αιτία μέσα στο νοσοκομείο; Θα ήταν το ίδιο ευγενικός αν συνέβαινε στον ίδιο; Μαζέψτε τη γλώσσα σας κ. Υπουργέ και κάντε πράξεις όλα όσα υπόσχεστε για άμεση απάμβλυνση του φόρτου εργασίας των επαγγελματιών υγείας. Αφήστε την πιππίλα του ΓεΣΥ. Δεν πρόκειται παρά για σχέδια στα χαρτιά. Στην ουσία τι γίνεται; Αν η Βουλή δεν ενέκρινε τα νομοσχέδια θα τα διπλώνατε όλα; Αν την ίδια ώρα νομίζετε ότι με τις δηλώσεις σας κάνατε περήφανους και τους νοσηλευτές και τους ιατρούς πλανάστε. Από δηλώσεις είναι χορτασμένοι…. Αγανακτισμένοι είναι και αυτοί όπως και οι πολίτες. Και το ποτήρι θα ξεχειλίζει συχνά πότε από τη μια πότε από την άλλη πλευρά αν δεν ληφθούν μέτρα. Αν δεν σταματήσουν οι πιππίλες και οι χαρακτηρισμοί από αέρος. Κανένα ελαφρυντικό λοιπόν, όπως για τον 33χρονο έτσι και για τις δηλώσεις σας. Λυπάμαι!

Κάτσε τα ευρώ χαμέ Αρχιεπίσκοπε

Του Κυριάκου Ανδρέου

Πως μας το είπε πρόσφατα ο Αρχιεπίσκοπος; «Ο Θεός δε σώζει κανέναν δωρεάν». Δικαίως κατακρίθηκε, μόνο που λίγοι αντελήφθησαν ότι για τον εαυτό του μιλούσε, αφού νομίζει ότι αυτός είναι Θεός. Μάλλον τον έκαναν να νομίζει ότι είναι ο Θεός. Σε ποιους αναφέρομαι; Μα στην πολιτική ηγεσία του τόπου που πριν μιλήσει περνά πρώτα για… εξομολόγηση. Εδώ πληρώνουμε ακόμη παπάδες της υπαίθρου για το Στρόβολο(!) και αλλού με κόστος 6,5 εκατ. ετησίως. Το προκλητικό βεβαίως αυτής της υπόθεσης δεν είναι ότι πληρώνουμε αλλά το γεγονός ότι η πληρωμή των παπάδων προκύπτει από συμφωνία που εννοείται διαβουλεύθηκε ο Μακάριος με τον εαυτό του το 1970 με το δεύτερο σκέλος να αφορά τη μεταβίβαση από την Εκκλησία στο κράτος έκτασης χιλιάδων στρεμμάτων εκκλησιαστικής γης. Είχε υπογραφεί συμφωνία για να δοθεί η γη το 2012 αλλά ας μας πει ο κ. Αναστασιάδης γιατί δεν υλοποιείται. Μήπως φοβάται να μην μπει κανένα τρακτέρ με οδηγό ρασοφόρο στο Προεδρικό; Γελάμε συμπολίτες μου αλλά η κατάσταση είναι τραγική. Εδώ πάει η έκφραση ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν έχει ούτε ιερό, ούτε όσιο όταν πρόκειται για χρήματα. Τα αρχαία θα τον εμπόδιζαν; Ποιος φταίει όμως για αυτή την κατάληξη; Δεν φταίνε και τα ΜΜΕ που τον τρέχουν ξοπίσω για δηλώσεις επί παντός επιστητού πλην του κηρύγματος του λόγου του Κυρίου; Για το Κυπριακό θες, για την Οικονομία, για τις επενδύσεις, για τις εκλογές; «Τι πιστεύετε Προκαθήμενε;» Έλεος ρε παιθκιά. Μια, δυο τρεις, ε το πιστεύει ότι ό,τι πει είναι κανόνας. Ας μου υποδείξει κάποιος σε ποια άλλη χώρα επικρατούν τέτοια φαινόμενα. Ούτε Βασιλείς σε άλλες χώρες δεν έχουν τέτοιες εξουσίες όπως τις αυτοδημιούργητες της Εκκλησίας που πόρρω απέχουν από όσα προβλέπει το Σύνταγμα. Το οποίο επιτέλους πρέπει να τροποποιηθεί και επί τούτου. Και εδώ κλείνω το τηλέφωνο στη μούρη, όπως το πράττει και αυτός όταν κρίνει ότι είπε ό,τι είχε να πει. Καλή Κυριακή σε όλους, ειδικά σε όσους έχουν περάσει από παγκάρι

Οι άδειες με υποσημειώσεις και το φίδι που κάποια στιγμή εκκολάπτεται

Του Κυριάκου Ανδρέου

Σε ερώτηση αν θα υπάρξουν χαλαρώσεις σε θέματα προστασίας περιβάλλοντος ή πολεοδομικών σχεδίων αναφορικά με την εκχώρηση της κρατικής περιουσίας στο Τρόοδος σε επενδυτή ο Υπουργός Γεωργίας απάντησε πρόσφατα αρνητικά. Όχι, είπε, «δεν θα υπάρχουν χαλαρώσεις. Ισχύει το συγκεκριμένο καθεστώς». Διευκρίνισε ότι «θα επιτρέψουμε στους επενδυτές να κάνουν βελτιώσεις στις υφιστάμενες οικοδομές που υπάρχουν σήμερα και κάποιες άλλες μικρές βελτιώσεις στον περιβάλλοντα χώρο, μια μικρή ανάπλαση στο κέντρο, εκεί όπου είναι η Πλατεία Τροόδους και γενικά πολύ προσεγμένες παρεμβάσεις στον περιβάλλοντα χώρο». Κάπως έτσι προ 20ετίας δόθηκαν άδειες σε περιοχή Νατούρα στην Πόλη Χρυσοχούς για την ανέγερση ξενοδοχείου. Κάποιοι έδωσαν διαβεβαιώσεις, κάποιοι δεσμεύτηκαν, κάποιοι καθησύχασαν. Κάπως έτσι σε λίγα χρόνια θα διερωτόμαστε πως άλλαξε τόσο το Τρόοδος και τι απέμεινε να μας το θυμίζει. Να σας πω κάτι; Δεν ευθύνονται αυτοί που επενδύουν χρήματα. Την δουλειά τους κάνουν και με όποιο κόστος για τους υπόλοιπους. Το θέμα είναι τι κάνει το κράτος για να εφαρμόζονται οι νομοθεσίες του. Προχθές δόθηκε άδεια για εξέδρα σε παραλία, ο ένας είπε στον άλλο, άλλοι δεν ρωτήθηκαν και η κρατική μηχανή κινήθηκε μόνο όταν απλοί πολίτες έκαναν viral το γεγονός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αν δεν γινόταν θέμα νομίζετε θα δρούσαν τα υπουργεία και τα τμήματά τους; Νομίζετε και μετά από ότι έγινε θα καταλογιστούν ευθύνες;
Το περιβάλλον είναι κάτι ιερό. Καμία παρέκκλιση, καμία χαλάρωση για κανέναν. Όταν δεν μπορείς να ελέγχεις τα μικρά γράμματα στα συμβόλαια που υπογράφεις τα αφαιρείς. Αν αυτό συνεπάγεται συμβόλαια και επενδύσεις γιοκ, τότε να πάνε στο καλό. Στο βωμό της ανάπτυξης δεν πρέπει να θυσιαστεί ούτε ένα προστατευόμενο βοτσαλάκι. Γιατί αν θυσιάσεις το βοτσαλάκι θα θυσιαστεί και η πέτρα, ακολούθως οι βράχοι και τέλος όλα όσα συνθέτουν το φυσικό περιβάλλον. Μπορώ να καταλάβω και τις διαμαρτυρίες των κατοίκων του διαμερίσματος Πόλης Χρυσοχούς για την υποτιθέμενη αυστηρότητα στην ανάπτυξη της περιοχής. Και λέω υποτιθέμενη γιατί αυτοί που θέλουν την αλώνουν ό,τι ώρα θέλουν την περιοχή. Αγνοούν όμως κάτι. Ο Ακάμας είναι το μόνο εθνικό πάρκο που έχουμε. Οι φυσικές ομορφιές της περιοχής είναι που την έκαναν γνωστή και ξακουστή σε όλον τον κόσμο. Θέλετε να τσιμεντώσετε τα πάντα. Και μετά τι; Έπειτα ναι, συμφωνώ και εγώ ότι η αυστηρότητα δεν πρέπει να εξαντλείται στην περιοχή αλλά σε όλην την Κύπρο. Και η κάθε περιοχή να αξιοποιήσει για το συμφέρον της αυτό με το οποίο την ευεργέτησε η φύση. Δεν φταίνε τα χελωνάκια. Ίσα ίσα που θα μπορούσαν οι αρμόδιες αρχές να εκμεταλλευτούν την παρουσία τους και να την προσθέσουν στο τουριστικό τους προϊόν. Τέλος χαιρετώ την δράση των πολιτών. Η δύναμη τους φάνηκε. Μαζί μπορούμε να κάνουμε πολλά και να ανατρέψουμε άλλα τόσα.

 

Αν δεν «καούμε» εγώ και εσύ πως θα φωτίσουμε το σκοτάδι;

Δεν θέλω να σας κουράσω με αρνητικές σκέψεις. Από αυτές που μας προκαλεί το πολιτικό μας περιβάλλον. Και αυτοί οι πολιτικοί άλλωστε διακοπεύουν. Ακόμα και τούτες τις κρίσιμες ώρες που διανύει το πολιτικό μας πρόβλημα κάποιοι επιλέγουν τη σιωπή και τις βουτιές στη θάλασσα. Ειλικρινά δεν με ενοχλεί. Ίσα ίσα που ενισχύει το συλλογισμό μου που μοιράζομαι σήμερα μαζί σας. Είναι η σειρά μας, εμάς των πολιτών να βγούμε μπροστά. Ακούσαμε πολλά. Άλλα τόσα μας κρύβουνε. Εμείς τι θέλουμε; Οι απλοί πολίτες. Ποιος ρωτά εμάς για το μέλλον μας; Είναι απόφαση της κυβέρνησης ή των αντιπολιτευόμενων κομμάτων πως και πότε θα επιστρέψουμε στα κατεχόμενα χωριά μας, ανεξαρτήτως θρησκευτικής καταγωγής; Ποιος τους εξουσιοδότησε να μας επιβάλουν στρατηγικές όχι μόνο για το πώς θα αντιμετωπίσουμε τη Τουρκία στις διαπραγματεύσεις αλλά και σε ένα σωρό άλλα θέματα εσωτερικής πολιτικής; Είναι απόφαση μόνο της κυβέρνησης και των κομμάτων τι θα αφοδεύσει το σύστημα έξω από το σπίτι μας; Και εξηγούμαι, με αφορμή το θέμα με τους τόνους ελαστικών που στοιβάζονται εγκληματικά σε μια περιοχή για να αποφασιστεί τώρα να μεταφερθούν σε άλλη ήδη επιβαρυμένη. Η πίεση των κοινοτήτων ανάγκασε το Προεδρικό να επανέλθει και να τους ακούσει, να τους εγγυηθεί, να δεσμευτεί. Αν δεν υπήρχε αντίδραση τίποτα δεν θα γινόταν. Μην υποτιμάτε τη δύναμή μας. Μην την αδρανοποιείτε δεχόμενοι παθητικά τα όσα αποφασίζουν ή διαχειρίζονται άλλοι για μας. Είναι μεν με τη δική μας ψήφο που εκλέγονται αυτοί που εκλέγονται και που ακολούθως διορίζουν άλλους αλλά δεν σταματά εκεί η δική μας υποχρέωση. Η διεκδίκηση είναι το μόνο αλλά σπουδαίο εργαλείο στη φαρέτρα μας. Για το δέντρο στη γειτονιά που σκοπεύει να κόψει ο Δήμος μέχρι την λύση του Κυπριακού. Μην υποτιμάτε τη δύναμή μας. Ειδικά τώρα που έρχονται – ξανά- εκλογές και τα αυτιά αδειάζουν από το κερί της αδιαφορίας τους. Κλείνω με στίχους του Ναζιμ Χικμετ (1934): «Aν δεν καώ εγώ αν δεν καείς εσύ αν δεν καούμε εμείς πώς θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη;».

 

Κύπρος, άλλο να τη ζεις άλλο να την καταστρέφεις!

Του Κυριάκου Ανδρέου

Αφού σας ευχηθώ καλό χειμώνα και υπομονή να αντέξετε τα σημεία και τέρατα που θα προκύψουν μέχρι τις Προεδρικές, για να αποσυρθούν ξανά στα συρτάρια τους μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση θέλω να ξεκινήσω με κάτι θετικό. Την ευχαρίστηση να βλέπεις τους ντόπιους, ή τόσους ντόπιους περιηγητές να απολαμβάνουν τα τελευταία χρόνια (από τα θετικά της κρίσης) κάθε γωνιά της Κύπρου. Καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού το μαρτυρούσαν αναρτήσεις στο Facebook και το INSTAGRAM. Φωτογραφίες από μέρη που δεν ξέραμε ότι υπάρχουν (πχ ένας εντυπωσιακός καταρράκτης στην Πάφο), φωτογραφίες από την πανίδα και χλωρίδα μας. Από την άλλη και εδώ ξεκινά ο προβληματισμός είναι πως προστατεύεις αυτά τα φυσικά τοπία, τα παρθένα από τους επισκέπτες που δυστυχώς είναι μειωμένης περιβαλλοντικής συνείδησης. Το παράδειγμα της Blue Lagoon στον Ακάμα είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Τα προηγούμενα χρόνια ήταν μια παραλία (δεν είχε οριστεί για λουόμενους) που απολάμβαναν λίγοι, της περιοχής ως επί τω πλείστω. Ύστερα έγινε το μεγάλο μπουμ και τώρα δεν βλέπεις τον ορίζοντα από τα σκάφη που την περικυκλώνουν. Δεν έχει χώρο από τα αυτοκίνητα που συνωστίζονται να περπατήσεις προς την παραλία. Η θάλασσα ρυπαίνεται, η παραλία το ίδιο. Μακάρι να ήμασταν όλοι περιβαλλοντολογικά συνειδητοποιημένοι και ας ναύλωναν λεωφορεία για τέτοιες περιπτώσεις. Αλλά… Αν όμως αντιλαμβανόταν ο καθένας από εμάς τα χιλιάδες χρόνια που η φύση ανάλωσε για να δημιουργήσει αυτά τα πανέμορφα «κάδρα» θα ήταν διαφορετική η συμπεριφορά μας. Για αυτό οφείλουν να καλλιεργούν από νωρίς στα παιδιά το σεβασμό οι ίδιοι οι γονείς. Στην ερώτηση «Παπά που να πετάξω το χυμό;», δεν πρέπει η απάντηση να είναι «άιστο χαμέ γιε μου». Η απάντηση πρέπει να είναι «να το κρατήσεις μέχρι να βρεις ένα κάλαθο να το ρίξεις μέσα. Και αν στο μεταξύ βρεις και άλλα σκουπίδια να μου το πεις να τα βάλουμε όλα σε μια τσάντα». Τόσο δύσκολο είναι; Νηπιακό θα έλεγα. Έλα όμως που στην πράξη αποδεικνύεται άθλος. Την ίδια ώρα πρέπει και το κράτος να αναλάβει την ευθύνη του. Να είναι ένα βήμα μπροστά στις αποφάσεις για τέτοιες περιοχές. Να γνωματεύσει, να οριοθετεί, να ρυθμίζει. Τι πρέπει και τι όχι… Στην επόμενη εξόρμηση έχετε τα πιο πάνω κατά νου. Δεν είναι εγωιστικό εσύ να απολαμβάνει τέτοιες ομορφιές αλλά την ίδια ώρα να τις στερείς από τα εγγόνια σου;